środa, 02 maja 2012

 

  Kiełki rzeżuchy wyszły wyśmienicie, jak co roku zresztą, pikantny dodatek do różnego rodzaju przekąsek. Takie małe coś dla czego warto żyć, choć czasem się niczego nie chce. Z tych małych cząstek, dla kogoś może bzdurnych, czerpię radość w mojej codzienności. Z tych delikatnych pikanterii, z tych małych wkurwów w każdym nudnym tygodniu mego życia, no i ze zmęczenia. Im bardziej jestem zmęczona, tym bardziej jestem zadowolona. No i uwielbiam kwiatki, ładne rzeczy cieszące mój wzrok. I oby wszystko nie było nowe, całość musi być swojska, taka moja i w kolorze, i w guście. Ja po prostu urodziłam się po to by być zmęczoną, kiedy nie jestem popadam w rodzaj apatii i zniechęcenia. No... nieszczęśliwa jestem.

A te kiełki to z rzodkiewką, białym serkiem, jogurtem lekko doprawione solą i pieprzem. I pomidorek...

Gustav Klimt - "Danae"

 

piątek, 30 lipca 2010

 

 

Lipiec to dobry miesiąc na zakończenie protestu. Protestu, który i tak większość ma w tylniej, niemal środkowej części. Wszystko płynie, wszystko się zmienia, moje dłonie zaczynają przypominać ręce mojej mamy, w lustro spoglądam czasem ze zdumieniem. Prawie rok minął, nikt już tu pewnie nie przychodzi i nie czyta. To nic. I tak zawsze pisałam bardziej dla siebie. Kiedy się pisze i układa myśli, prędzej powstają wnioski. Ten blog pozostał mi bliski, nigdzie nie czułam się tak dobrze jak tutaj. I te obrazy, zbierane po sieci, jak pieśń dla mojej duszy, pieśń kojąca. Jak tlen dla moich płuc - głęboki oddech i brak duszności. Miło Cię powitać mój przyjacielu, znowu.

 

12:16, winnata
Link Komentarze (3) »
sobota, 24 stycznia 2009

Protestuję przeciwko zamykaniu blogów na Blox bez podania powodów. Tak jak miało to miejsce tutaj: http://cyc.blox.pl. Dlatego to już jest KONIEC mojego pisania TUTAJ. :) Jeśli zacznę pisać ponownie to TAM:

Kawa3603’s Weblog

Modyfikacja z dnia 15.02.09r. 

Protest trwa od 20.09.2009r.

 ***

 

 Jedna wyciąga sztylet i rozdziera szaty, by umniejszyć to co komuś udało się osiągnąć przebojowością, własną pracą i działaniem, druga podkreśla jak wielkie jej rzeczy się wydarzyły. Zero pokory, skromności. Zakichany krytyk, choć gówno z niego nie krytyk. Gardzi konkursem i nie uznaje swego w nim uczestnictwa, a jednocześnie żal dupę ściska, że komuś się udało. I to gdzie śmiała startować? W kategorii literackie?! To wystartuj sama! Każdy widzi jaki blog dany jest, który wygrywa, czy przechodzi jakiś etap. Wiem jak można wygrać, ale mnie się nie che. Ale jednocześnie nie wierzę tym co piszą o tym jak bardzo są przeciwne uczestnictwu, a równocześnie się oburzają jakiemuś tam udziałowi, robiąc z tego wydarzenie kulturalne, ważne, znaczne /choćby co innego pisały/. Jakież to komiczne. 

Za co uwielbiam procesa7? Za te jego zadymy, za obnażanie prawdy i ukazywanie ułomności innych, ale jednocześnie i swoich, także rozumiem kiedy śmieje się z tych wad, które dostrzegł we mnie. Tyle w tym prawdy, niekoniecznie prawdy uniwersalnej, ale tej wypowiedzianej przez niego. Uwielbiam myśli prawdziwe, ten magiel, który tworzy, on jest jak powietrze - świeże i prawdziwe. Pamiętam, że gdy wchodziłam w ten świat netowy, byłam na pewnym rozdrożu, wiele doświadczeń, odpowiedzi /w pewności/ na każdy temat. Czułam się staro. Czułam, że nie mogę już zrobić kroku do przodu. W takim momencie człowiek czuje się stary. Jeszcze nie stary wiekiem, ale doświadczeniem. Dzięki spotkaniu z procesem7 w moim myśleniu stworzył się ruch, to potrzebne migotanie, to wzruszenie posad. Nigdy z nikim nie zgadzałam się tak bardzo jak z nim. Nawet kiedy psioczył na mnie rozumiałam to i albo śmiałam się do łez, albo bolało w zrozumieniu. Większość osób, jakie tu spotkałam jest mdłych, przewidywalnych, głupich w swej codzienności, niewartych bliższego poznania. Są jednak jednostki, które było miło tu spotkać. Gdy widzę ich loginy uśmiecham się wewnętrznie. Ala, Poker, George Eliot, no i moje natchnienie proces7. I naprawdę nie ma dla mnie znaczenia czy ktoś mnie uzna jego cieniem, czy powie że nie mam własnego zdania. Nie znam osoby, która powiedziałaby coś takiego o mnie realnie, wiele rzeczy usłyszałam tu po raz pierwszy i nie żałuję niczego. Wiele bym straciła próbując być kimś innym niż tu byłam w oczach innych. Nie chcę być kimś innym... Nie chcę postępować inaczej. Piszę to do paru osób, reszta jest nieważną masą.

 

 

Rafał Olbiński

 

Miałam już tu nie pisać, ale tylko tu mogę zrobić z CSS-em co chcę. Poczekam trochę i sobie pójdę kiedyś i stąd... ;)

 

sobota, 20 września 2008

 

Protestuję przeciwko zamykaniu blogów na Blox bez podania powodów. Tak jak miało to miejsce tutaj: http://cyc.blox.pl. Dlatego to już jest KONIEC mojego pisania TUTAJ. :) Jeśli zacznę pisać ponownie to TAM:

Kawa3603’s Weblog

 

 

 

 

niedziela, 07 września 2008

 

Będę dla Ciebie chłodno-kojącym cieniem,

gdy słońce za mocno przygrzeje

Będę Ci wiązką stworzoną z brzozowego konara,

gdy zaatakują Cię męczące muchy

Będę Twoim balsamem w miejscach twych ran,

gdy tylko tego zapragniesz

Będę Twoim parawanem odbijającym każdy zły pomruk,

bo po to zostałam stworzona.

 

 

Jarosław Kukowski - "Ostatnia syrena bałtycka łapiąca ptasią grypę" 

 

 

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 50
| < Sierpień 2016 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
statystyka